Ομιλία επί της πρότασης του Προέδρου της Βουλής «ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ (ΜΕΡΟΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΡΟΣ Β΄)»

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ, 16-7-2010

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΕΙΤΟΝΑΣ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο Κανονισμός της Βουλής τα τελευταία χρόνια τροποποιείται συνεχώς και μάλιστα, θα έλεγα, ότι η προϊστορία των τροποποιήσεων είναι θετική. Και τροποποιείται για να ανταποκρίνεται στις νέες ανάγκες από τις εξελίξεις και τις απαιτήσεις για την αναβάθμιση του Κοινοβουλίου. Και νέες ανάγκες προέκυψαν επίσης, είτε από συνταγματική αναθεώρηση, είτε από τη συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τροποποιείται, γιατί ο Κανονισμός δεν είναι ένα κείμενο κανόνων τυπικής διαδικασίας. Θα μπορούσα να πω ότι είναι ένας ουσιαστικός κώδικας κοινοβουλευτικής λειτουργίας. Γιατί πραγματικά μέσα από τον Κανονισμό προσδιορίζονται οι σχέσεις εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, διασφαλίζεται η ελεύθερη έκφραση γνώμης και ψήφου του Βουλευτή και γενικότερα η αποτελεσματικότητα του κοινοβουλευτικού ελέγχου, καθώς και η ποιότητα του νομοθετικού έργου.

Κι όταν πολλές φορές πολλοί συνάδελφοι μεταξύ των οποίων και εγώ επιμένουμε στην εφαρμογή του Κανονισμού δεν το κάνουμε από τυπολατρία. Εγώ ιδιαίτερα πιστεύω ότι η σωστή και αυστηρή εφαρμογή του Κανονισμού διευκολύνει το κοινοβουλευτικό έργο, αποτρέπει δε παρεκκλίσεις και τριβές που δεν συμβάλλουν στην αξιοπιστία της Βουλής, που ξέρουμε σε ποιο χαμηλό επίπεδο είναι και πώς πλήττεται συνεχώς σήμερα. Και το λέω αυτό για να τονίσω ότι τα προβλήματα που συναντάμε στη λειτουργία μας λιγότερο οφείλονται σε αδυναμίες του Κανονισμού και περισσότερο στη μη αυστηρή εφαρμογή του.
Καθορίζουμε ώρα έναρξης και την υπερβαίνουμε σχεδόν κατά μία ώρα, όπως έγινε σήμερα. Ορίζουμε χρόνους ομιλίας και τους διπλασιάζουμε είτε είναι σε προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση σε επίπεδο Αρχηγών είτε είναι σε ερωτήσεις είτε είναι σε τοποθετήσεις. Γίνεται κατάχρηση δικαιωμάτων, ομιλιών, παρεμβάσεων από Υπουργούς και από αξιωματούχους με αποτέλεσμα ο Βουλευτής να αισθάνεται ότι το παιχνίδι πολλές φορές παίζεται ερήμην του και στερείται έκφρασης. Γι’ αυτό είτε αδιαφορεί είτε πηγαίνει σε άλλα μέσα να βρει βήμα έκφρασης, όπως για παράδειγμα στα «παράθυρα» στα κανάλια.
Επίσης, παρ’ όλο που είναι εξασθενημένο, συνεχίζεται το φαινόμενο των άσχετων τροπολογιών στα νομοσχέδια. Τελειώνω με ένα παράδειγμα μη σωστής εφαρμογής του Κανονισμού γιατί σε αυτό ήθελα να καταλήξω. Είναι το χαρακτηριστικό της ασυλίας. Χρειάζεται σήμερα να τροποποιήσουμε το άρθρο περί ασυλίας που τροποποιήθηκε επί Προεδρίας του κυρίου Κακλαμάνη. Τότε μετά την τροποποίηση, ως πρώτος Αντιπρόεδρος ήμουν Πρόεδρος της Επιτροπής, στην οποία μετείχε η κα Μπενάκη, ο κ. Σκυλλάκος, ο κ. Κουβέλης. Συζητήσαμε για την εφαρμογή του Κανονισμού έτσι ώστε η ασυλία να μην αίρεται μόνο και αποκλειστικά στις περιπτώσεις που έχουν σχέση με την πολιτική δραστηριότητα. Στην αρχή το εφαρμόσαμε πιστά. Στη συνέχεια, απ’ ότι φάνηκε, δεν εφαρμόστηκε πιστά ο Κανονισμός. Και, όπως εφαρμόζεται ακόμα και για τροχαία, νομίζουν οι πολίτες ότι υπάρχει ασυλία για να εξυπηρετεί τους Βουλευτές που εξασφαλίζουν την ατιμωρησία τους. Έτσι, στην εφαρμογή δίνουμε λάθος μηνύματα. Άρα, θέλω να πω ότι ανεξάρτητα από τις αλλαγές που γίνονται στον Κανονισμό –γίνονται θετικές αλλαγές και σήμερα- εκείνο που πρέπει να μας δεσμεύει είναι η εφαρμογή του από όλους, από το Προεδρείο μέχρι τον κάθε Βουλευτή. Και δεν είναι θέμα τύπου. Είναι θέμα ουσίας.
Όσον αφορά τις τροποποιήσεις, τα άρθρα 1 και 2 που έχουν σχέση με την αναβάθμιση της ποιότητας του νομοθετικού έργου, είναι θετικές πρωτοβουλίες. Είναι κάτι που το ζητούσαμε και ιδιαίτερα την προδικασία της διαβούλευσης αλλά και την έκθεση εκτίμησης των επιπτώσεων μιας νομοθετικής πρωτοβουλίας πάνω στα ελληνικά πράγματα. Αυτή η ανάγκη είχε φανεί πολύ περισσότερο κατά την κύρωση των Οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ψηφίζονται ερήμην των Εθνικών Κοινοβουλίων. Έρχονται εδώ, γίνεται μια τυπική ενημέρωση, χωρίς να ξέρουν οι Βουλευτές τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν οι Οδηγίες στην ελληνική κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα. Είναι μεγάλο το θέμα διότι οι κοινοτικές Οδηγίες διαμορφώνουν το εσωτερικό δίκαιο σε πολύ μεγάλο ποσοστό. Άρα, αυτές οι πρωτοβουλίες είναι πάρα πολύ σωστές και είναι θετικές κινήσεις.
Έρχομαι στο άρθρο 7. Κύριε Πρόεδρε, εγώ δεν κατάλαβα αυτή την πρόταση που καταθέσατε. Από ποιο λόγο και με ποιο κίνητρο έγινε; Ευτυχώς άλλαξε. Ήταν λάθος. Δεν είναι δουλειά της Βουλής ο έλεγχος συμβάσεων. Η Βουλή έχει νομοθετικό έργο και κοινοβουλευτικό έλεγχο. Δεν είναι δουλειά της Βουλής να είναι γνωμοδοτικό όργανο της εκάστοτε κυβέρνησης ή υποκατάστατο του Ελεγκτικού Συνεδρίου ή και της εκτελεστικής εξουσίας. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να αναλάβει και να μοιράζεται πολιτικές ευθύνες που ανήκουν στην εκτελεστική εξουσία. Επομένως, σωστά άλλαξε.
Τώρα, έχετε κρατήσει τη ρύθμιση ότι θα έρχεται η σύμβαση πριν την υπογραφή της προς ενημέρωση. Πότε πριν την υπογραφή της; Πριν π.χ. πάει και αποφανθεί το Ελεγκτικό Συνέδριο; Γιατί αυτές οι συμβάσεις πηγαίνουν και στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Εγώ νομίζω ότι δεν θα πρέπει να επιμείνετε σε αυτή τη διάταξη, κύριε Πρόεδρε. Δεν θα προσφέρει τίποτα. Δεν είναι αυτή η δουλειά της Βουλής. Αναφέρομαι στο άρθρο 7 και όπως τροποποιήθηκε στην Επιτροπή.
Για το άρθρο που έχει σχέση με τα εξοπλιστικά: αυτό είναι άλλο. Εκεί προσδιορίζεται ότι η Βουλή παρακολουθεί την εξέλιξη των προγραμμάτων. Είναι αυτό πολιτικό το ζήτημα. Ενώ εδώ, στο άρθρο 7, αναφέρεται σε συμβάσεις. Θα έρθει για ενημέρωση, κύριε Υπουργέ. Θα δεχθούμε συμβάσεις έργων, προμηθειών και υπηρεσιών. Προσέξτε, θα δεχθούμε τον Υπουργό ή τον υπογράφοντα τη Σύμβαση. Κι εγώ σας λέω: θα ακουστούν απόψεις που θα αφήνουν υπονοούμενα «αυτό δεν είναι διαφανές», «αυτό δεν έπρεπε να είναι έτσι». Πώς μετά θα υπογραφεί η Σύμβαση; Θα εκφράσει γνώμη η Επιτροπή; Θα εκφράσει γνώμη ή θα υπάρχουν οι απόψεις στα πρακτικά; Εγώ νομίζω ότι θα μας μπλέξει αυτό. Σας το λέω μετά λόγου γνώσεως από εμπειρία με συμβάσεις.  Δεν πρέπει να επιμείνετε σ’ αυτή τη ρύθμιση.
Και για να κλείσω στο χρόνο μου, κύριε Πρόεδρε, θα πω ότι θεωρώ σημαντικό το άρθρο 15. Και μάλιστα έγιναν αλλαγές, όπως είδα, στην Επιτροπή και συμπληρώθηκε η αρμοδιότητα του Γραφείου αυτού. Είναι σωστό. Βλέπω ότι αυτό το Γραφείο, αν στελεχωθεί σωστά, θα μπορεί πραγματικά να βοηθήσει. Και έρχεται και η τροποποίηση αυτή να υλοποιήσει ουσιαστικά αυτό που προέβλεπε το άρθρο 31 Α΄ του Κανονισμού, το οποίο καθιέρωσε την ίδρυση της Επιτροπής Απολογισμού, Ισολογισμού και Παρακολούθησης του Προϋπολογισμού -και σ’ αυτήν μετέχω κιόλας-, στην οποία ουσιαστικά είμαστε «στον αέρα». Δεν είχαμε επιστημονική βάση τεκμηρίωσης. Θα υποβοηθήσει κι αυτή την Επιτροπή. Το προβλέπει το άρθρο, όπως αναδιατυπώθηκε.
Επομένως, έτσι όπως διατυπώθηκε το άρθρο από την Επιτροπή με το νέο περιεχόμενο και υπό την προϋπόθεση, κύριε Πρόεδρε, να στελεχωθεί επαρκώς και με το κατάλληλο προσωπικό –κάτι που θα πρέπει να εξασφαλίζει και σχετική ανεξαρτησία- πιστεύω ότι πραγματικά συμβάλλει σ’ αυτό που θέλαμε πάντα, δηλαδή στο να ενεργοποιηθεί η Βουλή στον έλεγχο του Κρατικού Προϋπολογισμού.
Δεν έχω άλλο χρόνο. Είναι και άλλοι συνάδελφοι που θέλουν να μιλήσουν. Θεωρώ, λοιπόν, ότι είναι θετικές αυτές οι τροποποιήσεις του Κανονισμού, με τις παρατηρήσεις που είπα. Όμως εξακολουθώ να πιστεύω ότι το κυρίαρχο για μας είναι η δέσμευση να τις εφαρμόσουμε, να εφαρμόζουμε πιστά τον Κανονισμό.
Ευχαριστώ.